Líffræðilega rétt fæði
Hundurinn er í eðli sínu rándýr sem á uppruna sinn að rekja til úlfsins. Þótt margir hundar í dag líkist ekki villtum „frænda“ sínum hafa þeir samt haldið mörgum af einkennandi eiginleikum úlfsins. Líffærafræði og meltingarkerfi hundsins eru aðlöguð að kjötmiðuðu fæði og hundar þurfa fyrst og fremst auðmeltanleg hráefni úr dýraríkinu til að uppfylla næringarþarfir sínar. Hundar velja helst hráefni eins og innmat og kjöt, sem eru rík af fitu og próteini og innihalda lítið sem ekkert af kolvetnum. Sömu hráefni finnur þú í vörunum frá VOM.
Það sem hundurinn þinn er skapaður fyrir
Hundar eru frá náttúrunnar hendi aðlagaðir að fæði sem samanstendur aðallega af kjöti og öðrum dýraafurðum – með miklu af fitu og próteini og litlu sem engu af kolvetnum. Meltingarkerfi þeirra hefur nokkur skýr einkenni sem sýna hvers vegna hundar eru aðlagaðir að slíku fæði:
Tennur hundsins eru stórar, hvassar og oddhvassar og hannaðar til að rífa kjöt og brjóta bein. Kjálkinn getur aðeins hreyfst upp og niður en ekki til hliðanna. Grasbítar (eins og kýr, hestar og kindur) og alætur (eins og svín og menn) hafa breiða jaxla með flötum tyggiflötum og kjálka sem geta hreyfst bæði upp og niður og til hliðanna. Þessi aðlögun gerir þeim kleift að mala og nýta jurtafæðu á skilvirkan hátt. Hundurinn hefur hins vegar ekki þessa aðlögun og tennur hans virka frekar eins og skæri til að rífa kjöt í sundur. Auk þess vantar ensímið amýlasa í munnvatn hundsins. Hjá alætum byrjar þetta ensím niðurbrot sterkju strax í munninum. Án þessa ferlis er hundurinn síður aðlagaður að sterkjuríku fæði.
Hundurinn er með stóran maga og mjög súra magasýru ásamt stuttu og einföldu meltingarkerfi. Þetta gerir meltinguna mjög skilvirka þegar kemur að kjöti og beinum, en síður hentuga fyrir mikið magn trefja eða annarra kolvetna. Hundurinn hefur heldur enga nauðsynlega þörf fyrir kolvetni úr fæðunni þar sem líkaminn getur sjálfur framleitt glúkósa úr próteinum og fitu með ferli sem kallast glúkósamyndun.
Þrátt fyrir þetta inniheldur mikið af hundafóðri í dag hátt hlutfall sterkjuríkra hráefna, sem oft hafa farið í gegnum mikla vinnslu. VOM er hins vegar framleitt úr hráefnum sem hæfa náttúrulegum næringarþörfum hundsins – ríkt af próteini og fitu, lítið unnið og án óþarfa fylliefna.
Fita – öflugasti orkugjafi líkamans
Fita gefur meira en tvöfalt meiri orku en prótein og kolvetni og er því mikilvægur orkugjafi, sérstaklega við langvarandi líkamlega áreynslu. Eftir að fitan hefur verið tekin upp getur líkaminn nýtt hana beint sem orkugjafa, umbreytt hluta hennar í glúkósa með glúkósamyndun eða geymt hana sem orkuforða. Fita gegnir einnig mikilvægu hlutverki við upptöku fituleysanlegra vítamína (A, D, E og K), vernd líffæra, einangrun gegn kulda og uppbyggingu frumna líkamans. Hundar eru aðlagaðir að því að nýta fitu vel sem orkugjafa og hafa almennt hærra hlutfall HDL („góða“ kólesterólsins) en menn. HDL hjálpar til við að flytja kólesteról frá vefjum til lifrar þar sem það er unnið og skilið út. Þetta stuðlar að skilvirkum fituefnaskiptum og er meðal þeirra þátta sem tengjast minni hættu á hjarta- og æðasjúkdómum hjá hundum.
Prótein – byggingarefni líkamans sem einnig getur veitt orku
Prótein eru fyrst og fremst byggingarefni líkamans og eru nauðsynleg fyrir vöxt, viðhald og endurnýjun vefja. Prótein eru samsett úr amínósýrum sem líkaminn notar meðal annars til að byggja upp og endurnýja frumur, vöðva, húð, feld og líffæri, auk þess sem þær gegna mikilvægu hlutverki í starfsemi ensíma og hormóna. Prótein styðja einnig við ónæmiskerfið með því að taka þátt í myndun mótefna sem hjálpa til við að verja hundinn gegn sjúkdómum. Ákveðnum amínósýrum er einnig hægt að umbreyta í glúkósa með glúkósamyndun. Prótein eru því fyrst og fremst byggingarefni líkamans en geta einnig nýst sem orkugjafi þegar þörf er á.
Kolvetni – fljótvirkur orkugjafi fyrir ákveðna vefi líkamans
Kolvetni eru uppspretta glúkósa sem veitir líkamanum skjótan aðgang að orku. Glúkósi er sérstaklega mikilvægur fyrir heilann, miðtaugakerfið og rauðu blóðkornin. Vöðvarnir geta hins vegar nýtt bæði glúkósa og fitusýrur sem orkugjafa og hafa því meiri sveigjanleika. Þar sem líkaminn getur sjálfur framleitt þann glúkósa sem hann þarf úr próteinum og fitu hefur hundurinn ekki nauðsynlega þörf fyrir kolvetni úr fæðunni. Á tímabilum þegar orkuþörfin er sérstaklega mikil, til dæmis á meðgöngu, við mjólkurgjöf eða við mjög mikla líkamlega áreynslu eins og spretti, getur líkaminn þó átt erfiðara með að framleiða nægilegt magn glúkósa. Við slíkar aðstæður getur lítið magn af auðmeltanlegum kolvetnum, til dæmis hrísgrjónum, verið gagnleg viðbót í fóðrinu.